Tereny zieleni miasta Poznania są efektem uwarunkowań historycznych, szczególnie w centrum  miasta  oraz  naturalnych  cech  krajobrazu. Efektem tych uwarunkowań jest istniejący, pierścieniowo - klinowy system zieleni.
Na cenne walory przyrodnicze i charakterystyczną rzeźbą terenu z krzyżowym układem dolin rzecznych,  stwarzających niepowtarzalne, możliwości wprowadzenia dużych zespołów zieleni do struktury miejskiej,  zwrócił uwagą w 1925 r. prof. Adam Wodziczko. Projekt systemu zieleni oparty na klinach został opracowany w latach 1930 - 1934 pod kierunkiem prof. Władysława Czarneckiego. W projekcie wykorzystano naturalne położenie miasta na osi dolin rzecznych biegnących  w kierunku północ - południe oraz wschód - zachód. Istnieją cztery kliny zieleni: północny i południowy (w dolinie rzeki Warty), zachodni (w dolinie rzeki Bogdanka ciągnący sią do jez. Kierskiego ze sztucznym jeziorem Rusałka i jez. Strzeszyńskim) oraz wschodni (w dolinie rzeki Cybina  z jez. Maltańskim, aż do jez. Swarządzkiego). Kliny zieleni na peryferiach  mają  charakter leśny i łączą się z lasami regionalnymi, w śródmieściu łączą się z pierścieniami zieleni okalającymi centrum. Pierwszy wewnętrzny pierścień  to ślad przebiegu średniowiecznych obronnych murów miasta. Zieleń nie tworzy tutaj ciągłego pierścienia, przedzielona jest zwartą zabudową Starego Miasta, ale zakreśla  wyraźny łuk. Drugi pierścień, tzw. Ring Stübbena stanowi zieleń miejska założona na obszarze zlikwidowanych pruskich fortyfikacji i na  terenach leżących w pobliżu. Trzecim pierścieniem jest  zieleń fortów okołomiejskich.

 

hex14.jpg [478x502]

ZARZĄD ZIELENI MIEJSKIEJ W POZNANIU

Realizacja: IDcom-web.pl