W Poznaniu na obszarze dawnej wsi Głuszyna powstał kolejny park.

 (link otworzy duże zdjęcie)

Na peryferiach Poznania, w jego pd.- wsch. części, na obszarze  dawnej wsi Głuszyna, w miejscu nieistniejącego parku krajobrazowego powstał  kolejny teren spacerowo-wypoczynkowy.  Głuszyna, która w 1940 włączona została do miasta Poznania ma bogatą przeszłość historyczną. Najstarsze wzmianki pochodzą z Kroniki Jana Długosza, w której wieś wymieniana jest przy opisie najazdu Krzyżaków w 1331 roku na Wielkopolskę. Na terenie Głuszyny zachował się historyczny układ rozplanowania określany, jako owalnica oraz trzynastowieczny kościół parafialny, z innych wydarzeń  historycznych, które miały tutaj miejsce wart odnotowania jest fakt, że w Głuszynie w 1797 roku urodził się Paweł Edmund Strzelecki, polski podróżnik i odkrywca.

Park krajobrazowy powstał w połowie XIX w. i stanowił fragment dawnego zespołu folwarcznego. Głównym elementem parku krajobrazowego był dwór znajdujący się przy wjeździe do folwarku (obecnie ul. Babicka), który w 1945 r. został spalony. Istnienie dawnego dworu na terenie obecnego parku jest uwidocznione w postaci pozostawionego pagórka i fragmentu schodów wejściowych. Wiadomo, że na terenie parku były stawy oraz w środkowej części znajdował się niewielki budynek, W północnej części rosły drzewa - klony, jawory, wiązy szypułkowe, klony pospolite, kasztanowce pospolite, robinie akacjowe i wierzba biała. Badania ustaliły, że najstarsze zachowane okazy liczą 100- 120 lat. Część południowa miała charakter sadu, co potwierdzają zachowane drzewa owocowe. Historyczny układ parku został zniszczony i zniekształcony, nie zachowały się ślady układu komunikacyjnego w postaci ścieżek alejek parkowych. Park na skutek wieloletnich zaniedbań zarósł samosiewem drzew i krzewów.

W czasach współczesnych park krajobrazowy w Głuszynie był dwukrotnie rewaloryzowany. Pierwszy raz w 1990 r. Wykonano wówczas inwentaryzację drzewostanu, przed dawnym dworem kamieniami polnymi wytyczono plac z obeliskiem na środku, poprowadzono ścieżki w formie pętli, której początek i koniec miał miejsce na placu, ustawiono ławki. Z pierwszej rewaloryzacji nie pozostały żadne ślady. Drugi raz rewaloryzację parku w latach 2018-2019 przeprowadził Zarząd Zieleni Miejskiej, której celem było przywrócenie  jego wartości, uchronienie przed całkowitym zniszczeniem, stworzenie miejsca rekreacji i wypoczynku przy równoczesnym zachowaniu świadectwa kulturowego, upamiętnienie postaci Pawła Edmunda Strzeleckiego. Obecny stan parku jest efektem zakończonych niedawno prac. W parku pozostawiono ślady dawnych budynków - ruiny schodów i fragmenty fundamentów spalonego dworu oraz ruiny częściowo zasypanej piwniczki. Obrazują one lokalizację dawnego dworu i są świadectwem tożsamości historycznej. Nawiązując do przeszłości historycznej w parku stworzono czytelny układ przestrzenny . W Części północnej utworzono dwa place o zróżnicowanym przeznaczeniu. Jeden, wypoczynkowy w kształcie koła, z ławkami do siedzenia znajduje się w części historycznej naprzeciw dawnego dworu, drugi rekreacyjno sportowy położony jest w otoczeniu starych drzew na  polanie, na której znajdują się siłownia zewnętrzna,  urządzenia do ćwiczeń ruchowych oraz  mały plac zabaw.  Część południowa to teren spacerowy z kładkami przerzuconymi nad rowami i z widokami na stawy, które podobnie jak rowy zostały oczyszczone i którym ukształtowano linię brzegową. Na  terenie parku wytyczono ścieżki parkowe. Otaczają one stawy, kładkami przebiegają nad rowami i kierują się dalej na północ w kierunku placów - rekreacyjnego i wypoczynkowego. Wzdłuż ścieżek rozmieszczono elementy małej architektury: ławki z oparciem, kosze na śmieci, stojaki rowerowe, przy głównych wejściach do parku umieszczono tablice z informacjami o przeszłości historycznej tego miejsca i tablicę z informacją o Pawle Edmundzie Strzeleckim. O zmierzchu park oświetlają latarnie parkowe.

Zachowane drzewa i cenne drzewiaste formy trzmieliny pospolitej zostały uzupełnione przez nowe drzewa i krzewy.  Na terenie parku posadzono 84 szt. drzew – cisy pospolite, buk pospolity, cypryśniki błotne, czeremchy pospolite, dęby błotne, graby pospolite, jesiony wyniosłe, kasztanowce zwyczajne, klony pospolite, lipy drobnolistne, wierzba płacząca  oraz     1407szt. krzewów – derenie białe, jaśminowce wonne, kaliny koralowe, śnieguliczki, tawuły, hortensje, kasztanowce drobnokwiatowe, leszczyny, ligustry, lilaki, suchodrzewy. Dopełnieniem drzew i krzewów są byliny, których w sumie posadzono 5846 szt. są to:  bergenia, liliowiec, tawułka chińska, tojeść kropkowana, bodziszek kantabryjski, konwalia majowa, zawilec gajowy, ziarnopłon wiosenny, fiołek wonny, kokoryczka wielokwiatowa, podagrycznik pospolity, tarczownica tarczowata, wiązówka błotna, wierzbówka kiprzyca, firletka poszarpana, kosaciec żółty, krwawnica pospolita, parzydło leśne, pióropusznik strusi, ułudka wiosenna oraz rośliny cebulowe – cebulica syberyjska, narcyz trąbkowy, których w sumie posadzono 1455 szt. Powierzchnia całkowita parku wynosi 1,6 ha

 

Opublikowano: 31 grudnia 2019 11:11

Kategoria: Aktualności

Zdjęcia:

Wyświetleń: 86

ZARZĄD ZIELENI MIEJSKIEJ W POZNANIU

Realizacja: IDcom-jst.pl