LASEK KATYŃSKI – ŻYCIORYSY CZĘŚĆ III.

 (link otworzy duże zdjęcie)

Zgodnie z zapowiedzią przedstawiamy kolejne życiorysy poległych Wielkopolan w Katyniu, których upamiętnia 116 dębów w Lasku Katyńskim przed Fortem VII przy ul. Polskiej.

LASEK KATYŃSKI – ŻYCIORYSY CZĘŚĆ III

(na podstawie książki:Wojciech Bogajewski „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego”. Poznań, WBPiCAK)

KRUPCZYŃSKI Ignacy, porucznik piechoty rezerwy, syn Józefa i Martyny z domu Wawrzynowicz, urodził się 31 lipca 1901 roku w Borku w województwie poznańskim. Uczestnik powstania wielkopolskiego w szeregach `1. Pułku Strzelców Wielkopolskich. Walczył na froncie zachodnim (Babimost, Kargowa, Wielki Grójec, Nowa Wieś Zbąska) oraz na froncie północnym (Czarnków, Kcynia, Rymarzew, Szubin). Latem 1919 roku jego pułk został skierowany na front ukraiński do Małopolski Wschodniej, gdzie wszedł w skład grupy wielkopolskiej gen. Konarzewskiego. Od 18 czerwca do 15 października 1919 roku uczestniczył w walkach od Gniłej Lipy do Seretu pod Brzeżanami, Tarnopolem, Skałatem, Zbarażem i w obronie Lwowa. Jesienią 1919 roku powrócił z 10. Pułkiem Strzelców do Wielkopolski. Pułk obsadził odcinek frontu południowego od Sulmierzyc do Ponieca. Dowodził placówką w Janowie pod Szkaradowem, niedaleko Rawicza. 19 grudnia został odkomenderowany najpierw do batalionu zapasowego w Poznaniu, a następnie do pierwszej grupy aeronautycznej (balonowej) na Ławicy w Poznaniu, na stanowisko instruktora piechoty w szkole oficerskiej. Służył w niej do lutego 1920 roku. W kwietniu z pułkiem został skierowany na front litewsko-białoruski, gdzie dowodził plutonem strzelców. W końcu sierpnia został ranny (zgniecenie klatki piersiowej) i umieszczony w szpitalu wojskowym w Warszawie. Po wypisaniu ze szpitala 10 października 1920 roku został przeniesiony do rezerwy. 11 kwietnia 1927 roku został awansowany na stopień podporucznika w korpusie osobowym oficerów piechoty ze starszeństwem od 1 lipca 1925 roku i   przydzielony do 55., potem do 56. Pułku Piechoty. We wrześniu 1939 roku w Ośrodku Zapasowym 14. Dywizji Piechoty. Odznaczony Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921. Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Krzyżem Litewsko-Białoruskim i odznaką „Orlęta”.
W latach 1906-1911 uczęszczał do szkoły elementarnej w Borku. W latach 1911-1918 uczęszczał do gimnazjum w Rawiczu, gdzie ukończył sześć klas.  Po przeniesieniu do rezerwy trudnił się handlem, a następnie pracował w Powiatowym Urzędzie. W latach 1930-1931 był zatrudniony na stanowisku sekretarza Starostwa Powiatowego w Koźminie. Urzędnikiem Starostwa w Gostyniu był w latach 1938-1939.
Żonaty ze Stefanią z domu Bogusiewicz, miał syna Witolda i córkę Bożenę.
Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie. Lista wywózkowa numer 046/1 lub 2 z 22 kwietnia 1940 roku. Zastrzelony w piwnicy budynku NKWD w nocy z 25 na 26 kwietnia 1940 roku.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z dnia 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

KRZYŻANIAK Józef, przodownik Policji Państwowej, syn Wojciecha i Marianny z domu Biedna, urodził się 5 marca 1896 roku w Sławienku w powiecie obornickim. Od 1938 roku pełnił służbę na stanowisku komendanta Posterunku Policji Państwowej w Bukowcu w powiecie nowotomyskim, gdzie służył we wrześniu 1939 roku.

Żonaty z Jadwigą, miał trzech synów: Zenona, Jerzego i Stefana.Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 019/2 z 16 kwietnia 1940 roku.                                                                

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z dnia 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

 

 KRZYŻOSTANIAK Wiktor, starszy posterunkowy Policji Państwowej, syn Stanisława i Marcjanny z domu Kozłowska, urodził się 30 września 1893 roku w Nowych Budach na Podolu. W I wojnie światowej walczył w armii niemieckiej. Żołnierz Armii gen. Hallera. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920 roku. Służbę w policji rozpoczął 1 stycznia 1921 roku we Lwowie i 11 kwietnia 1934 roku przeniesiony do województwa poznańskiego. Od 30 września 1936 roku służył na Posterunku Kolejowym w Poznaniu przy kontroli paszportów. Odznaczony Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Srebrnym Medalem „Za Długoletnią Służbę”, Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę” i Mieczem Hallerowskim.

Mieszkał w Poznaniu.

Żonaty z Anną, miał córkę.

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 023/3 z 10 kwietnia 1940 roku.                                                              

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z dnia 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

KUBIAK Ignacy, starszy posterunkowy Policji Państwowej, syn Marcina i Marianny z domu Barczak, urodził się 29 lipca 1898 roku w Sabaszczewie w województwie poznańskim. Walczył w powstaniu wielkopolskim, a po jego zakończeniu w Wojsku Polskim. Do policji wstąpił 1923 roku. We wrześniu 1939 roku pełnił służbę w V Komisariacie Policji Państwowej miasta Poznania. Odznaczony Medalem Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.

Żonaty z Jadwigą, miał trzech synów i trzy córki.

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 037/4 z 20 kwietnia 1940 roku.  

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z dnia 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

KUBSKI Józef, porucznik piechoty rezerwy, syn Antoniego i Julianny z domu Borys, urodził się 5 kwietnia 1889 roku w Książu w województwie poznańskim. Podczas I wojny światowej został wcielony do armii niemieckiej. Po zakończeniu wojny włączył się w przygotowanie powstania wielkopolskiego, w którym aktywnie uczestniczył.  Wstąpił do   Wojska Polskiego i otrzymał przydział, od 1919 roku, do dowództwa Obozu Biedrusko. W wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 roku walczył w szeregach 106. Pułku Piechoty i Rezerwowego Batalionu Piechoty. Od 1922 roku został przeniesiony do rezerwy. Ćwiczenia wojskowe dla oficerów rezerwy odbył w 29. Pułku Piechoty w latach 1924, 1927, 1929 i 1932. Od 1932 roku pracował w Departamencie Intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych. Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi.

W cywilu był pracownikiem banku.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z dnia 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

 

MACHCZYŃSKI Tomasz Adam, pochodzenia ziemiańskiego herbu Rogala, porucznik w stanie spoczynku, syn Jana i Marii z domu Bulińska, urodził się 1 stycznia 1899 roku w Czermnie w powiecie rypińskim W 1918 roku wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w składzie 10. Pułku Piechoty. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Porucznikiem mianowany w 1923 roku. W latach dwudziestych służył na różnych stanowiskach najpierw w 62. Pułku Piechoty, a następnie w 57. Pułku Piechoty. Od 1929 roku w stanie spoczynku. W lipcu 1939 roku powołany do wojska na ćwiczenia wojskowe do Baranowicz.

W latach 1930-1938 był zarządcą majątku w Błażejewie koło Dolska, własności oo. Filipinów w Gostyniu. W 1938 roku założył firmę przewozowo-transportową. Mieszkał w Poznaniu.

Żonaty ze Stefanią z domu Kubicka, miał syna Andrzeja i córkę Irenę

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 035/3 z 16 kwietnia 1940 roku.  Rozstrzelany 20-22 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z dnia 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

MATELA Jan, starszy posterunkowy Policji Państwowej, syn Melchiora i Antoniny, urodził się 3 października 1880 roku w Poznaniu. W policji od 1919 roku. Przez wiele lat służbę pełnił w województwie poznańskim. We wrześniu 1939 roku w Komendzie Miejskiej Policji Państwowej w Poznaniu. Starszym posterunkowym mianowany w marcu 1932 roku.

Żonaty z Marią, miał córkę Irenę.

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 019/2 z 7 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

MAZUR Stefan Józef, podporucznik piechoty rezerwy, syn Karola, urodził się 26 grudnia 1902 roku we Lwowie. Mianowany podporucznikiem rezerwy ze starszeństwem 1 stycznia 1932 roku. Oficer 60. Pułku Piechoty.

Profesor liceum w Kępnie.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie. 

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z dnia 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika. (zdjęcie)

 

MEISSNER Roman, podporucznik rezerwy, syn Michała i Weroniki z domu Krzyżaniak, urodził się 22 stycznia 1909 roku w Siedlcu w województwie poznańskim. Ukończył seminarium nauczycielskie w 1929 roku i Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty w 1931 roku. Przydzielony do 62. następnie przeniesiony do 78. Pułku Piechoty. Podporucznikiem mianowany ze starszeństwem 1 stycznia 1933 roku.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 040/1z 20 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 23-24 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z dnia 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

MINIKOWSKI Antoni, kapitan piechoty w stanie spoczynku, syn Franciszka i Michaliny z domu Wyrwicka, urodził się 13 sierpnia 1897 roku w Sopocie. Wcielony do armii niemieckiej walczył na froncie wschodnim w czasie I wojny światowej. W 1918 roku zgłosił się do Straży Ludowej w Poznaniu. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1919–1921 w szeregach 1. Pułku Strzelców Wielkopolskich. Mianowany został podporucznikiem w 1920 roku. Po wojnie służył w 55. Pułku Piechoty jako dowódca batalionu i kompanii, a następnie został przydzielony Komendzie Obozu Ćwiczebnego Biedrusko. W 1933 roku przeniesiony został w stan spoczynku. W 1939 roku był komendantem Placu Śrem. Odznaczony Krzyżem Walecznych dwukrotnie, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.

Pracował jako księgowy w Księgarni Wysyłkowej w Poznaniu oraz w Związku Powstańców Wielkopolskich.

Żonaty z Heleną z domu Cyprycka, miał dwóch synów: Mieczysława i Romana oraz córkę Barbarę.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie. 

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z dnia 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.  

 MŁODZIEJOWSKI Bronisław Leon, podporucznik piechoty rezerwy. syn Ludwika i Bronisławy z domu Wojciechowska, urodził się 8 czerwca 1911 roku w Łuhinkach na Wołyniu. Przydzielony do oficerskiej kadry Okręgu Korpusu VII. Powołany do służby wojskowej w 1939 do Kielc.

Muzyk, absolwent Państwowego Konserwatorium Muzycznego w Poznaniu. Pianista, dyrygent Teatru Wielkiego w Poznaniu i Opery Poznańskiej.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z dnia 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

MROCZKIEWICZ Stefan, podporucznik służby zdrowia rezerwy, syn Antoniego i Teresy z domu Markiewicz, urodził się 27 sierpnia 1905 roku w Wągrowcu. Absolwent Szkoły Podchorążych Rezerwy Sanitarnych w 1933 roku. Odbył ćwiczenia rezerwy w 8. Szpitalu Okręgowym w 1934 roku oraz 7. Szpitalu Okręgowym w 1936 roku. Mianowany podporucznikiem ze starszeństwem 1 stycznia 1935 roku i przydzielony do kadry zapasowej 7. Szpitala Okręgowego.

Absolwent Uniwersytetu Poznańskiego w 1931 roku.  Magister farmacji, aptekarz.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.  

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z dnia 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

 

MUCHA Stefan, kapitan, syn Józefa i Marii z domu Sikorska, urodził się 22 lipca 1895 roku w Poznaniu. Do szkoły średniej chodził w Poznaniu, z której został relegowany za udział w strajku szkolnym.  Dalej uczył się w zawodzie kupieckim, a następnie ślusarskim. Aktywnie działał w ramach Towarzystwa „Sokół” będąc zastępcą naczelnika gniazda dzielnicy IV. Powołany do wojska niemieckiego walczył na froncie francuskim. Zdezerterował, powrócił do Poznania i zaangażował się w przygotowanie powstania wielkopolskiego. Walczył w szeregach Ochotniczych Oddziałów Obrony Krajowej. W 1919 roku służył w Kompanii Garnizonowej Kościan, następnie w 57. Pułku Piechoty, a od 1936 roku w 7. Batalionie Pancernym jako płatnik. W 1939 roku zmobilizowany do Ośrodka Zapasowego 14 Dywizji Piechoty. Porucznikiem mianowany 1 grudnia 1920 roku.

Dwukrotnie żonaty, miał troje dzieci z Marią Stolpe, po której śmierci ożenił się z Katarzyną Stolpe.  

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 029/1 z 13 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 16-19 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z dnia 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

 

 


Opublikowano: 09 listopada 2020 09:20

Kategoria: Aktualności

Zdjęcia:

Wyświetleń: 0

ZARZĄD ZIELENI MIEJSKIEJ W POZNANIU

Realizacja: IDcom.pl