Park im. Adama Mickiewicza

 (link otworzy duże zdjęcie)

Park powstał w latach 1907-1910. Zajmował wówczas powierzchnię ok. 3 ha. Okalała go promenada Konigsring, która w tym miejscu rozchodziła się w dwie oddzielne ulice. Wschodnie ramię promenady (obecnie al. Niepodległości) miało dwa rzędy drzew i jezdnię, natomiast wzdłuż ramienia zachodniego (dzisiejszej ul. Wieniawskiego) posadzono tylko jeden rząd drzew i poprowadzono drogę dla dorożek.

Od początku park był kompozycyjnie związany przede wszystkim z budynkiem Teatru Wielkiego (zwanego wówczas Teatrem Miejskim). Był to klasyczny przykład kompozycji architektoniczno-ogrodowej. Park otaczały zewsząd najbardziej reprezentacyjne budynki miasta. Wśród nich były zabudowania tzw. Dzielnicy Zamkowej: neoromański zamek cesarski z obszernym i niedostępnym dla publiczności ogrodem, neorenesansowy gmach Akademii Królewskiej oraz szereg okazałych willi.

Główna kompozycyjna oś założenia biegnie od Opery, schodami w dół, przez płaszczyznę fontanny, Plac Mickiewicza, aż po ulicę Święty Marcin, przy której wyróżnia się przeszklonym nowoczesny budynek Akademii Muzycznej. Na Placu Mickiewicza stał niegdyś pomnik Serca Jezusowego, postawiony w roku 1932 jako narodowe wotum. Figurę zniszczono podczas II Wojny Światowej; dziś jej miejsce zajmuje pomnik Adama Mickiewicza (postawiony w 1960 r.) oraz Pomnik Poznańskich Krzyży (1981 r.), upamiętniający wydarzenia Poznańskiego Czerwca 1956 roku. Umieszczona pod pomnikiem tablica przypominająca o modlitwie Jana Pawła II, poprzedzającej jego spotkanie z młodzieżą 3 czerwca 1997 r. Dla stworzenia dekoracyjnej oprawy pomników, usytuowano w ich pobliżu liczne aranżacje zielone.

Centralnie położony w parku basen z szeroko opadającą fontanną otoczony jest alejką platanów, która obiega założenia na kształt podkowy (otwartej ku operze). Fontannę otaczają także szerokie płaszczyzny parteru trawników, pięknie obramowane największym i najefektywniejszym w mieście kwietnikiem.

Szerokie schody wiodą z poziomu basenu ku górze, na północ; perspektywicznie łączą się one ze schodami po drugie stronie ulicy, prowadzącymi do kolumnowego portyku głównego wejścia Teatru Wielkiego. Schody parkowe zwieńczono dwiema dużymi wazonami, których powierzchnie pokrywają płaskorzeźby przedstawiające sceny mitologiczne. W cieniu platanowych alei ustawiono wiele stylowych ławek. Towarzyszą im liczne kompozycje z ozdobnych krzewów.

Do Parku A. Mickiewicza należy również zadrzewiony teren wypełniający przestrzeń między tylną ścianą Zamku, Dziedzińcem Różanym, ul. Fredy i al. Niepodległości, czasami nazywany „zieleńcem za zamkiem”. Głównym elementem założenia jest aleja w kształcie podkowy (litery U) zamykająca się u stóp zamku i obsadzona starymi lipami drobnolistnymi. Akcentuje ona usytuowany pośrodku pomnik ofiar Katynia i Sybiru. Z ciekawostek wymienić należy wielkie okazy cisa (przy skrzyżowaniu ul. Fredry z al. Niepodległości), oraz dęby szypułkowe, wspomniane już lipy drobnolistne i lipy krymskie oraz wiązy.

Początkowo (w czasach cesarskich) na tyłach zamku założono mały ogród różany, będący częścią istniejącego tu niewielkiego parku. Swoim stylem nawiązywał on do ogrodów mauretańskich Alhambry w Granadzie (XVI w.). Dziś Dziedziniec Różany zawdzięcza kwiatom są nazwę zaś usytuowana pośrodku fontanna nadal przywodzi na myśl Dziedziniec Lwa w Pałacu Alhambra.

Dwie czasze fontanny, u której stóp umieszczono postacie lwów, pięknie akcentują wnętrze dziedzińca. W upalne dni często zaobserwować tu można spragnione wody ptaki. Całość można podziwiać siedząc w kawiarni „Pod Pretekstem”.

 Powierzchnia: 3,54

Data utworzenia: 1907-1910

(źródło: „Przewodnik po wybranych parkach i lasach Poznania” J. Zientarski, M. Ziółkowska – Poznań 2004)


 

Opublikowano: 28 lutego 2013 21:01

Kategoria: Parki

Zdjęcia:

Wyświetleń: 3410

ZARZĄD ZIELENI MIEJSKIEJ W POZNANIU

Realizacja: IDcom.pl