Park Karola Marcinkowskiego

 (link otworzy duże zdjęcie)

Park Karola Marcinkowskiego (dawniej Fryderyka Schillera) położony jest w centrum miasta. Graniczy z aleją Niepodległości, ulicami Towarową, Królowej Jadwigi i Niezłomnych, zajmuje powierzchnię około 9,4 ha. Park przecinają dwie ulice: Składowa i Powstańców Wielkopolskich, dzielące całe założenie parkowe na dwa elementy. Część północna (o powierzchni ok. 3 ha) jest starsza, powstała na przełomie lat 1905-1906 na terenie dawnego Fortu Colomb. Część południowa to teren dawnych obszernych cmentarzy: katolickiego (św. Marcina) i ewangelickiego (parafii św. Krzyża i św. Pawła). Cmentarze te posiadały stary, piękny drzewostan. Przy zakładaniu parku w 1905 r. wykorzystano pozostałości po dawnych fortyfikacjach i stworzono założenia krajobrazowe o bardzo urozmaiconej rzeźbie terenu, która pozwoliła projektować tzw. osie widokowe i perspektywy. Utworzono sztuczny zbiornik wodny o kształcie imitującym naturalną linię brzegową i zarybiono go.

Zniszczony podczas II Wojny Światowej park odbudowany został w latach 1946-1948. Mino początkowo stanowił on bardzo wąski pas, rozszerzający się dopiero w części północnej, dzięki zapożyczonym widokom drzew rosnących na terenie ówczesnych cmentarzy sprawiał wrażenie bardzo obszernego.

Park od początku swego istnienia nie był ogrodzony. Dzięki oświetleniu służył mieszkańcom dawnego Poznania,  także po zmroku. Zachowany do dziś basen fontanny (w pierwszej części parku), przy ul. św. Marcinie, jest pamiątką z 1913 r. (dziś Park Maciejewskiego). W środkowej części parku natomiast, wśród starych drzew, stoi popiersie Juliusza Słowackiego dłuta Władysława Marcinkowskiego. Nieopodal znajduje się dawny blokhauz (schron bojowy) służący dziś jako pub. Wiele uroku dodają parkowi odbijające się w lustrze wody wierzby płaczące. Obecnie nad brzegiem stawu ciekawie prezentuje się Paw, rzeźba Anny Krzymańskiej.

Spośród parkowych drzew warto wyliczyć platany klonolistne, kasztanowce białe, dęby, wiązy, ajlant (inaczej: bożodrzew gruczołkowaty), a także surmię (Catalpa sp.) – drzewo owocostanach przypominających długie strąki fasoli. Rośnie tu również egzemplarz uznany za pomnik przyrody – leszczyna turecka (obwód pnia ponad 165 cm). Przed wojną park ten szczycił się największą liczbą gatunków ptaków.

Skraj parku nie izoluje szczelnie jego wnętrza, dlatego spacerowicze mogą – pomiędzy koronami drzew – zauważyć poznańskie budynki. Najpiękniej prezentuje się niski, neobarokowy gmach Dyrekcji Kolei, wybudowany w latach 1910-1916. Obok stoi najwyższy budynek Poznania – wieżowiec Uniwersytetu Ekonomicznego, zaś od strony Mostu Dworcowego spogląda na park nowoczesna fasada budynku Delty.

Powierzchnia: 9,40

Data utworzenia: 1905-1906

(źródło: „Przewodnik po wybranych parkach i lasach Poznania” J. Zientarski, M. Ziółkowska – Poznań 2004)


 


Wyświetl większą mapę

Opublikowano: 07 lipca 2013 18:27

Kategoria: Parki

Zdjęcia:

Wyświetleń: 3818

ZARZĄD ZIELENI MIEJSKIEJ W POZNANIU

Realizacja: IDcom.pl