Nie należy również zapominać o typie 1 cukrzycy, który stanowi 10% wszystkich zachorowań na cukrzycę. Cukrzyca typu I najczęściej dotyczy dzieci, młodzieży i osób przed 30. rokiem życia (w 85-90%), chociaż w 10-15% może wystąpić u osób powyżej 30. roku życia. Początek choroby ma najczęściej miejsce między 12-15. rokiem życia.
Z powodu choroby i jej powikłań każdego roku umiera 2,9 miliona chorych. Co 10 sekund umiera jedna osoba z cukrzycą, w Polsce choruje ponad 2 miliony osób. Z tej liczby 50 proc. jest leczonych. Pozostałe 50 proc. to przypadki cukrzycy nierozpoznanej i nieleczonej- alarmuje prof. dr hab. med. Jan Tatoń z Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych i Diabetologii, II Wydz. Lekarski. Dodatkowo 4 miliony osób należy zaliczyć do kategorii stanu przedcukrzycowego. Większość przypadków wśród dorosłych stanowi cukrzyca typu 2, związana ze zwiększonym ryzykiem powikłań sercowo-naczyniowych - dodaje.
Dlatego też można z całą pewnością stwierdzić, iż cukrzyca jest podstępną chorobą, która zbyt późno wykryta lub nieprawidłowo leczona prowadzi nieuchronnie do rozwoju przewlekłych powikłań choroby. Mogą być one odpowiedzialne za utratę wzroku, nieodwracalne uszkodzenie nerek, zawał serca, udar mózgu, zaburzenia ukrwienia kończyn dolnych, prowadzących niekiedy do amputacji części kończyn.
Co dziesiąta osoba po 40 roku życia choruje na cukrzycę lub jest tą chorobą poważnie zagrożona.
Do grup ryzyka osób zagrożonych tą jednostką chorobą należą:
- osoby po 40 roku życia, których rodzice, dziadkowie, rodzeństwo lub dzieci chorują na cukrzycę,
- kobiety, które urodziły duże dzieci (powyżej 4,5 kg), lub które w czasie ciąży miały podwyższone poziomy cukru we krwi,
- osoby, które mają od pewnego czasu wyższe od normy poziomy cukru we krwi,
- osoby otyłe, zwłaszcza jeśli równocześnie występuje u nich nadciśnienie tętnicze lub podwyższenie poziomu cholesterolu we krwi. Stopień zagrożenia cukrzycą, zawałem serca, udarem mózgu (tzw. rozmiękanie mózgu), czyli miażdżycą tętnic, najprościej u nich ocenić, mierząc obwód talii na wysokości pępka. Jeżeli kobieta ma obwód talii większy od 86 cm, a mężczyzna większy niż 95 cm, to osoby te należą z pewnością do grup ryzyka.
Objawy:
- oddawanie dużych ilości moczu,
- wzmożone pragnienie zmuszające do picia ponad 3 litrów płynów dziennie,
- chudnięcie, pomimo normalnego jedzenia.
Wyżej wymienione objawy pojawiają się wcześnie tylko wówczas, gdy cukrzyca rozwija się u dzieci, młodzieży lub młodych osób dorosłych. Jest to tzw. cukrzyca typu 1, wymagająca od początku leczenia insuliną.
Po 40 roku życia, zwłaszcza u osób z grup ryzyka, ujawnia się zazwyczaj tzw. cukrzyca typu 2. Może ona przez wiele lat nie dawać jakichkolwiek objawów. Jednak w okresie utajenia, nawet nieznacznie podwyższone poziomy cukru we krwi uszkadzają naczynia krwionośne i nerwy. Rozwijające się w tym okresie powikłania nie dadzą się już cofnąć, pomimo późniejszego, prawidłowego leczenia.
Więcej: Wszystko o chorobach
