Wszystko o odpadach

W maju 2006r. Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Poznania, w związku z realizacją zadań przyjętych w programie operacyjnym Programu Ochrony Środowiska, przeprowadził następujące czynności:
- w wyniku prowadzonych postępowań administracyjnych związanych z udzielaniem przez WOŚ UMP zezwoleń na usuwanie drzew i krzewów doprowadzono do nałożenia obowiązku posadzenia 493 drzew i 134 krzewów jako rekompensaty za ubytek w zieleni,
- przygotowano kampanię informacyjno- edukacyjną dla mieszkańców, promującą jakościowe, nowe podejście do zieleni w mieście, ze szczególnym uwzględnieniem zieleni przydrożnej (ustawiono 10 bilboardów przy parkach: Kurpińskiego, Chopina, na os. Przyjaźni, Cytadeli oraz zieleńcach przy ulicach: Towarowej, Solnej, Pułaskiego, Szelągowskiej, rondzie Śródka i Starołęka oraz 20 citylighty na terenie miasta),
- przygotowano wstępny raport z wykonania zadań przyjętych w Programie Ochrony Środowiska dla miasta Poznania na lata 2004-2007,
- prowadzone są postępowania administracyjne w zakresie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia dla m.in.: budowy zespołu mieszkaniowego o zabudowie wielorodzinnej z garażami pod budynkiem i usługami, budowy automatycznej stacji paliw wraz z niezbędną infrastrukturą, rozbudowy stacji bazowych telefonii komórkowej i in.

Od dnia 1 lipca 2006 roku przedsiębiorcy prowadzący działalności w zakresie wprowadzania sprzętu, zbierania zużytego sprzętu, przetwarzania, recyklingu, innych niż recykling procesów odzysku są zobowiązani zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. Nr 180, poz. 1495) do złożenia do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wniosku o wpis do rejestru. Niniejszy wniosek (przedstawia załącznik nr 1) należy złożyć najpóźniej do dnia 30 września 2006r.

Ekspozycja roślinna liczy ponad kilkaset gatunków i odmian.

Nowelizacja ustawy z dnia 18 maja 2005r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005r. Nr 113, poz. 954) wprowadziła zmiany w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla planowanych przedsięwzięć innych niż określone w art. 51 ust. 1 pkt. 1 i 2 ww. ustawy, które nie są bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynikają z tej ochrony, jeżeli mogą one znacząco oddziaływać na ten obszar.

Sieć Natura 2000 to sposób na wypełnienie zobowiązań Unii Europejskiej, nałożonych przez Konwencję z Rio. Podstawę prawną stanowią 2 akty prawne, tzw. Dyrektywa Ptasia i Dyrektywa Siedliskowa, które przewidują stworzenie systemu obszarów, połączonych korytarzami ekologicznymi, tworzących razem spójną funkcjonalnie sieć ekologiczną. Jej zadaniem będzie przede wszystkim utrzymanie różnorodności biologicznej przez ochronę najcenniejszych, najrzadszych elementów przyrody, jak również powszechnych układów przyrodniczych, charakterystycznych dla regionów biogeograficznych. Zasięg sieci powinien być proporcjonalny do zasobów krajowych, natomiast wybór sposobu ochrony elementów sieci, poprzez zachowanie przedmiotu ochrony we właściwym stanie, pozostawiono danemu państwu.

Od 1 lipca 2006r., na mocy dyrektywy 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (dyrektywa RoHS), nowy sprzęt elektryczny i elektroniczny wprowadzany do obrotu nie będzie mógł zawierać ołowiu, rtęci, kadmu, sześciowartościowego chromu, polibromowego difenylu (oznaczone symbolem PBB) lub polibromowego eteru fenylowego (oznaczone symbolem PBDE).
Do polskiego prawa, wymaganie to zostało transponowane Rozporządzeniem Ministra Gospodarki i Pracy z 6 października 2004r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących ograniczenia wykorzystywania w sprzęcie elektronicznym i elektrycznym niektórych substancji mogących negatywnie oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 229 poz. 2310).

Do 26 czerwca 2006r. można składać wnioski w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw, lata 2004-2006" znanego pod hasłem UNIA DLA PRZEDSIĘBIORCZYCH - "PROGRAM KONKURENCYJNOŚĆ". W obecnej rundzie wnioski muszą dotyczyć działania 2.4 SPO WKP, w którym wyróżniamy:

• wsparcie dla przedsiębiorstw w zakresie uzyskania pozwolenia zintegrowanego - 2.4.1
• wsparcie dla przedsiębiorstw w zakresie gospodarki wodno-ściekowej - 2.4.2
• wsparcie dla przedsiębiorstw w zakresie ochrony powietrza - 2.4.3
• wsparcie dla przedsiębiorstw w zakresie gospodarki odpadami przemysłowymi i niebezpiecznymi - 2.4.4.

Wnioski przyjmowane są przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie. Od 1 maja 2004 r. SPO WKP, jest podstawowym instrumentem pozyskiwania środków UE przez przedsiębiorstwa. To jeden z kluczowych dokumentów przygotowanych przez Polskę, przewidzianych w Narodowym Planie Rozwoju 2004-2006 i określających ramy wsparcia dla Polski z funduszy strukturalnych po przystąpieniu do UE. SPO WKP (Dz. U. Nr 166, poz. 1744) określa cele, priorytety i działania dotyczące realizacji polityki w zakresie przedsiębiorczości i innowacyjności, ze szczególnym uwzględnieniem sektora małych i średnich przedsiębiorstw (MSP).

Zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628, z późn. zm.) posiadacz odpadów prowadzący ewidencję odpadów jest obowiązany:
1) sporządzić na formularzu zbiorcze zestawienie danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów i
2) przekazać marszałkowi województwa właściwemu ze względu na miejsce wytwarzania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów przygotowany formularz w terminie do końca pierwszego kwartału za poprzedni rok kalendarzowy, czyli do 31 marca br.
Przypominamy, że w świetle ww. ustawy posiadaczem odpadów jest "każdy, kto faktycznie włada odpadami (wytwórca odpadów, inna osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna), z wyłączeniem prowadzącego działalność w zakresie transportu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości".

Zespół konsultantów składający się z przedstawicieli IEFE Università Bocconi, Adelphi Consult, IOEW Office Heidelberg, SPRU Sussex University, Valør & Tinge A/S przeprowadził analizę wspólnotowego systemu ekoznakowania.
Badanie wykazało, że:

1. wspólnotowy system ekoznakowania nie jest szeroko rozpropagowany;
2. poprawienie sytuacji będzie wymagało wysokich kosztów;
3. nie ma sensu podtrzymywać systemu skoro w wielu krajach istnieją już podobne i dobrze rozpoznawalne systemy ekoznakowania.

Komisja Europejska nie dopuszcza jednak możliwości likwidacji systemu. Zdaniem Komisji wspólnotowy system ekoznakowania ma przed sobą przyszłość. Producenci uważają, iż pomógł on poprawić wizerunek i odbiór produktów nim oznakowanych. Konieczne jest wprowadzenie szeregu zmian w działaniu systemu. W związku z tym Komisja zaproponuje rozwiązania mające na celu zwiększenie ilości produktów oznakowanych ekoznakiem oraz podniesienie świadomości konsumentów. Działania te mają również przyczynić się do wzrostu zysków dla producentów produktów oznaczonych ekoznakiem.
Jeśli chodzi natomiast o zasady działania systemu, to zakładane usprawnienia będą obejmowały m.in większą niezależność Rady ds. Ekoznakowania (ang. EU Ecolabelling Board). Kryteria dla produktów mają zostać uproszczone.

Lasy spełniają niezwykle ważną funkcję środowiskotwórczą. Stoją na straży zachowania zasobów przyrodniczych dla przyszłych pokoleń. Podstawowymi zasadami leśnictwa jest zachowanie lasów, jako podstawowych ekosystemów lądowych oraz szczególna troska o utrzymanie leśnej różnorodności biologicznej, np. poprzez przestrzeganie przyjętych zasad hodowli lasów, czy wyznaczanie lasów o szczególnych walorach przyrodniczych (zał. nr 1 przedstawia "Kryteria wyznaczania "Lasów o szczególnych walorach przyrodniczych").
Instytut Badawczy Leśnictwa opublikował nową listę środków chemicznych dopuszczalnych do stosowania w leśnictwie. W porównaniu z poprzednią listą, zawiera ona ograniczenie stosowania niektórych środków dla lasów certyfikowanych. Zakazano między innymi do stosowania toksycznie działających substancji roboczych insektycydów (diazynon), fungicydów (mankozeb) i rodentycydów (brodifakum). W załączniku nr 2 znajduje się opublikowana lista środków ochrony.

Rower w przeciwieństwie do samochodów, nie wytwarza szkodliwych związków, takich jak węglowodory aromatyczne, tlenki węgla, azotu, siarki, nie zużywa olejów i smarów, które w środowisku nie ulegają biodegradacji. Wykorzystywany jest przede wszystkim jako środek transportu, który ma ogromny niewykorzystany potencjał. Brak odpowiedniej infrastruktury (np. ścieżek rowerowych) jest podstawowym powodem, dla którego mieszkańcy nie korzystają z rowerów. Ruch rowerowy w Poznaniu od kilku lat wykazuje znaczną tendencję wzrostową. Łączna długość dróg rowerowych w stolicy Wielkopolski we wrześniu 2005r. wynosiła 53,2km, co stanowi wzrost o ponad 20 km w porównaniu z 2001r. (32,4km). Spora część poznańskich dróg to krótkie, niepowiązane ze sobą, często zaledwie kilkusetmetrowe odcinki; ale można wyróżnić kilka ciągów o sporej długości, łączących poszczególne dzielnice, które przebiegają wzdłuż ulic np.: Zamenhofa (1500m), Mieszka I (3320m), Hetmańskiej (3310m), Dolnej Wildy (3920m) i w Parku nad Wartą (1870m). O atrakcyjności infrastruktury rowerowej decyduje nie tylko ilość kilometrów dróg, ale ich jakość. Infrastrukturę dzielimy na: drogi rowerowe wydzielone fizycznie od jezdni samochodowych i ciągów pieszych, ciągi rowerowe powstałe przez wydzielenie z chodnika lub jezdni pasów rowerowych, ciągi pieszo-rowerowe i lokalne udogodnienia.