Sikorka bogatka (Parus major) ma bardzo charakterystyczny wygląd: żółty brzuszek z czarnym "krawatem", czarną głowę z białymi policzkami oraz zielonkawy grzbiet. Gatunek ten objęty jest ścisłą ochroną.
Są to ptaki bardzo ruchliwe i ciekawskie. Rzadko siedzą w jednym miejscu - skaczą po gałęziach, zaglądają do szczelin kory i energicznie poszukują pożywienia. Potrafią przetrwać zimę, żywiąc się nasionami roślin oraz owadami (głównie gąsiennicami).
Mają doskonały zmysł orientacji, który pozwala im odnajdywać zapasy jedzenia ukryte w różnych zakamarkach. Zimą, w poszukiwaniu pokarmu, często odwiedzają karmniki, gdzie chętnie wybierają słonecznik i nasiona zbóż.
Bogatki osiągają niewielkie rozmiary - ich długość wynosi od kilku do niekiedy nawet 14 cm, masa ciała od 6 do 22 gramów, a rozpiętość skrzydeł sięga nawet 25 cm. Ptaki te mają dość krótki dziób (do 13 mm).
Wiosną bogatki zakładają gniazda w dziuplach drzew, budkach lęgowych lub innych bezpiecznych zakamarkach. Samica składa od 4 do 12 jaj, których wysiadywanie trwa około 2 tygodni. Młode pozostają w gnieździe przez kolejne 20 dni.
Ciekawostką jest to, że bogatki wydają ponad 40 rodzajów głosów. Potrafią nawet naśladować głosy kontaktowe innych gatunków, np. dzwońca, sikory ubogiej czy pierwiosnka.
Przypomnijmy, że bogatki, ale także inne ptaki, najlepiej dokarmiać ziarnami zbóż, płatkami i otrębami zbożowymi, drobno pokrojonymi warzywami (surowymi lub gotowanymi bez soli), a także specjalnymi mieszankami dla ptaków dostępnymi w sklepach zoologicznych.
Ptaki należy dokarmiać zimą, gdy naturalne źródła pożywienia są dla nich najtrudniej dostępne
Bibliografia:
- Encyklopedia Leśna Lasów Państwowych
- Edukacja Ekologiczna i Klimatyczna - portal Ministerstwa Klimatu i Środowiska
